فرفره ی بی باد

فروغ فرخزاد،احمد شاملو، فریدون مشیری،داریوش اقبالی

دهانت میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میپویند مبادا شعله ای در ان نهان باشد

روزگار غریبیست نازنین روزگار غریبیست نازنین

و عشق را کنار تیرک راهن تازیانه میزنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

اتش را به سرخ بار سرود و شعر فروزان میدارند

به اندیشیدن خطر مکن روزگار غریبیست

آن که بر در میکوبد شبا هنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

دهانت میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند برگذرگاها مستقر

و تبسم را بر لبها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان

کباب قناری بر آتش سوسنو یاس

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

عزای مارا به بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد. خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

نوشته شده در دوشنبه هشتم مرداد 1386ساعت 12:12 توسط فرشید یارمحمدی| |